Op jongere leeftijd is een gladde en soepele huid bijna vanzelfsprekend, totdat de eerste problemen zich voordoen! Dat de huid één van de organen is die onvervangbaar is, blijkt uit het feit dat tot op de dag van vandaag er nog steeds geen kunsthuid is ontwikkeld die maar enig sinds op een natuurlijke huid lijkt.
Juist de handhuid is het stukje huid van ons lichaam die het meeste verlangt naar een specialistische verzorging. Onze handen hebben veel te lijden, we stellen ze voortdurend bloot aan veranderende weersomstandigheden en agressieve reinigingsmiddelen. De handhuid is van nature weinig beschermd en vertoont vaak als eerste lichaamsdeel pigmentvlekken en uitdrogingsverschijnselen. Onze handen verdienen het om iedere dag te verwend met luxueuze weldaad.
Om de huid de meest optimale verzorging te geven die het verdient, hebben de experts van KOH laboratoria jaren onderzoek gedaan naar een intensief huidverzorging programma. Zij hebben een nieuw huidverzorgingsysteem ontwikkeld dat zo intensief en krachtig is dat het de handhuid zichtbaar verzacht en verjongt. Om dit te bereiken heeft KOH de eeuwenoude verzorgingsrituelen uit Japan gecombineerd met de hedendaagse westerse technologie. De KOH producten bevatten heilzame werkstoffen die geselecteerd zijn vanwege hun doeltreffendheid en omdat zij perfect worden verdragen, zelfs door de gevoeligste huidtypen. De originele en "geheime" formules zijn perfect samengesteld en gedoseerd zodat zij zorgen voor een optimale verzorging. Hierbij komt nog het sensuele plezier van de fijne texturen, subtiele geuren en weldaad die het kenmerk zijn van KOH.
Wat is een cel?
Een cel is een structurele, functionele, fundamentele eenheid van elk
levend organisme. Onze huid is opgebouwd uit miljoenen cellen, met ieder een
eigen taak, maar een cel dient tegelijkertijd ook nog met andere cellen
samenwerken om het lichaam als geheel te laten functioneren. Het grootste deel
van een cel bestaat uit cytoplasma, dat rondom de celkern ligt. De celkern heeft
een regelende invloed op de andere delen van de cel. In het kernplasma ligt een
netwerk van draden die, wanneer de kern zich gaat delen, de chromosomen vormen.
Het grootste gedeelte van de erfelijke eigenschappen ligt hier opgeslagen. Alle
activiteiten van een cel zijn gebaseerd op een doorlopende reeks chemische
veranderingen die in en rondom de cel plaatsvinden. Dit noemt met de
stofwisseling. De huid is het weefsel dat het grootste aantal gespecialiseerde
cellen bevat. Om goed te functioneren vindt er voortdurend met behulp van de
bloedbaan uitwisseling van zuurstof en voedingsstoffen plaats tussen de
celinhoud en de omringende weefselvloeistoffen. Alle cellen zijn weer
gegroepeerd in weefsels en worden verbonden door middel van een tussencelstof.
Celdeling
De meeste cellen kunnen zich volgens een zeer ingewikkeld systeem delen. Op
deze wijzen vermenigvuldigen ze zicht en doen dat in een continu proces. Het
tempo van de celdeling is van een aantal factoren afhankelijk, onder andere het
soort cellen en de conditie van het cytoplasma. De cellen van de huid worden in
diepere lagen gevormd en banen zich een weg omhoog, naar buiten. Eerst zijn ze
kubusvormig en gevuld met "vocht" en worden gaanderweg platter,
verliezen hun vorm en kern.
Huidlagen
Onze huid is zeer gecompliceerd en bevat talloze verschillende
kleine organen. De huid is op sommige plaatsen heel dun (1mm) en op andere
plaatsen, zoals voeten en handpalmen, juist dik (4mm). Ze bestaat uit drie lagen
die ook weer onder verdeeld kunnen worden en allemaal verschillende functies
vervullen. Hoofdlagen:
- Opperhuid (epidermis)
- Lederhuid (dermis)
- Onderhuid (subcutis of hypodermis)
1. OPPERHUID (epidermis)
De buitenste laag van de huid wordt de opperlaag genoemd ofwel ook epidermis
en bestaat uit huidcellen die in laagjes op elkaar gestapeld liggen. Deze laag
is de eerste verdedigingsbarrière tegen chemische stoffen, bacteriën,
schimmels en virussen en fysische invloeden zoals zuren, tegen uitdroging en
zonlicht. Nieuwe huidcellen ontstaan onderin de opperhuid en schuiven langzaam
naar de oppervlakte waarbij zij langzaam afsterven. Dit proces duurt ongeveer 28
dagen. De opperhuid is 0,1
tot 0,5 mm dik en is onder te verdelen in verschillende lagen. Van buiten naar
binnen wordt aangetroffen:
A. Hoornlaag (stratum corneum)
B. Heldere laag (stratum lucidum)
Kiemcellen laag: (stratum germinitivum) en die bestaat uit:
- C. Korrellaag (stratum granulosum)
- D. Stekelcellaag (stratum spinosum)
- E. Basaalcellenlaag (stratum basale)
Bij het beschrijven van de functie van de opperhuid beginnen we bij de basale laag, omdat de cellen zich vanuit deze laag omhoog naar de oppervlakte werken en daar afschilferen.
E. Basale laag:
- Keratinocyten
De celdeling vindt plaats in de onderste laag van de opperhuid, de
basaalcellenlaag. Het vermogen tot aanmaak van nieuwe cellen in de basale laag,
maakt dat de huid bij een verwonding vrij snel dichtgroeit. De oppervlakte huid
bestaat voor het grootste deel uit één type cel: de keratinocyt, een
beschermende en taaie proteïne, waaruit grotendeels de structuur van de huid,
het haar en nagels bestaat. Deze keratinocyten worden in hier in de basale laag
gevormd en schuiven van daaruit langzaam naar boven. Geleidelijk gaan ze over in
een dode verhoornde cellaag, de hoornlaag, waar de cellen steeds losser tegen
elkaar liggen. Doordat de cellen in de basale laag zich voortdurend delen en
deze uiteindelijk aan de bovenkant afschilferen beslaat het vernieuwingsproces
gemiddeld één maand. De delingsactiviteit van de basale laag wordt door
verschillende factoren bepaald. Bij jonge mensen verloopt de celdeling sneller
dan bij ouderen.
- Melanocyten
Naast keratinocyten bevat de basale laag ook melanocyten. Dit zijn
gespecialiseerde cellen die de kleurstof melanine produceren, deze bepalen de
huidskleur. Via uitlopers wordt het geproduceerde melanine overgedragen
(geïnjecteerd) aan de keratinocyten en deze nemen de kleurstof vervolgens mee
naar de oppervlakte van de huid. Melanine beschermt de huid door ultra
violette straling te absorberen, waardoor de vrije radicalen die daar ontstaan
de levende pigmentcellen in de basaallaag niet kunnen bereiken. De afstand tot
die cellen is te groot voor deze kort levende reactieve deeltjes. Vrije
radicalen zijn schadelijke, onstabiele moleculen die door het lichaam zelf
aangemaakt in de strijd tegen bacteriën. Vrije radicalen zijn pas gevaarlijk
indien zij overmatig aanwezig zijn en oxidatieve schade aan de cellen en
weefsels van het lichaam toebrengen.
D en C. Stekellaag en Korrellaag
Hier worden de cellen samengehouden door stekelvormige
uitstulpingen. Door de dikte van deze laag wordt het lichaam beschermd. Het
helpt bepaalde substanties te absorberen of te verwijderen. Verder bevinden zich
hier ook cellen die buitengewoon belangrijk zijn voor ons immuunsysteem. Deze
cellen noemt men de Langerhans-cellen. Als de huid beschadigd is, hechten deze
cellen zich aan de binnen dringende anti-genen en waarschuwen het
immuniteitssysteem. Deze Langerhans-cellen vormen een wijdvertakt netwerk dat
door de hele huid ligt en dat de verdediging tegen allerlei ongewenste stoffen en
organismen coördineert.
B. en A. Hoornlaag en Heldere laag
De cellen gevormd in de basale laag zijn langzaam naar boven geduwd naar
deze twee dunne opperhuid lagen. Tijdens dit proces worden de cellen platter, groter
en groeperen ze zich. Uiteindelijke drogen ze uit en sterven ze af. De
hoornlaag bestaat uit keratine en celresten (58%), vetten, fosfatiden en andere
lipiden (20%), wateroplosbare stoffen (15%) en water (7%). Tussen de
hoornlaagcellen (corneocyten) bevindt zich celkit. Dit is een vettige substantie
die werkt als cement, het verbind de cellen als stenen in een muur. Daarom kan
water niet makkelijk de huid binnendringen of verdampen. Celkit bestaat uit
cholesterol, vrije vetzuren en ceramides. Tijdens de rijping van de keratinocyten (op hun weg naar boven) scheiden zij fosfolipiden en
sfingomyenline uit. Deze stoffen worden in de kiemcellenlaag omgezet in de
stoffen die de celkit vormen.
2. LEDERHUID (dermis)
De lederhuid ligt net onder de opperhuid en is 1,5 tot 3.5 mm dik. De grens
tussen de onderkant van de opperhuid en de bovenkant van de lederhuid vertoont
een sterk golvend patroon met in- en uitstulpingen waardoor beide lagen in
elkaar grijpen en de opperhuid in de lederhuid verankerd ligt.
De lederhuid bestaat voornamelijk uit een ingewikkeld netwerk van
vezels, die verantwoordelijk zijn voor de veerkracht van onze huid. De cellen
van de lederhuid heten fibroblasten, ze maken drie soorten vezels:
1. Collageen
vezels, die voor stevigheid en veerkracht van de huid zorgen
2. Elastische
vezels, deze zijn fijner en zorgen voor rekbaarheid
3. Reticulaire vezels, die met
hun netachtige structuur voor stevigheid en wondheling zorgen. Tussen dit netwerk
van vezels hangen de fibroblasten en immuumcellen (granulocyten, mestcellen
en lymfocyten). Naast vezels maken de fibrolasten ook de gelachtige grondsubstantie
waarin de vezels zwevend bijeen gehouden worden. Deze substantie bestaat uit een
complex van fyaluronzuur, froteoglycanen en flycoproteïnen en bepaalt de
spanningtoestand van de huid tegen druk (turgor). Bij het verjaren van de huid
verminderen de productie van de collagene, elastische en reticulaire vezels,
waardoor de huid haar soepelheid verliest en rimpels gaat vertonen. Tevens wordt
de vochthuishouding verstoord en neemt af. Het vochtgehalte in de huid zorgt
ervoor of een huid er jeugdig en fris uitziet
3. ONDERHUID (subcutis of hypodermis)
De overgang naar onze diepste huidlaag vormt geen strakke lijn, de huid
lagen gaan geleidelijk in elkaar over. De onderhuid bestaat voornamelijk uit los
bindweefsel en vetweefsel en is de belangrijkste opslagplaats van energie. Deze
weefsels zorgen voor isolatie en helpen de kerntemperatuur van het lichaam
constant te houden. Bovendien fungeert deze laag schokwerend als een soort
stootkussen. Het beschermt de interne organen tegen blessures. Het
onderhuidbindweefsel is de vethoudende laag van ons organisme en geeft ons
silhouet zijn meer of minder harmonieuze vormen. Het onderhuidbindweefsel
vertegenwoordigt het belangrijkste energiereservoir van het hele organisme door
de opslag en afgifte van vetzuren. De vetcellen zijn volumineuze
cellen, die tot 40 keer in volume kunnen toenemen en waarvan de platte kern aan
de wand vastgeplakt is door een druppel lipiden. De vetcellen zijn verschillend
verdeeld per geslacht: bij de vrouwen hebben zij de overhand rond de bilstreek
en de dijen, terwijl ze zich bij de mannen vooral op het onderbuikse niveau
bevinden. In het onderhuidbindweefsel bevinden zich zowel zweetklieren als ook
haarzakjes waaraan de talgklieren vastzitten.
Ook bevatten de onder en lederhuid talrijke bloedvaten, die zorgen voor zuurstofvoorziening, de voeding van de opperhuid en afvoer van afvalstoffen. Tevens spelen de bloedvaten een belangrijke rol in de regulering van onze lichaamstemperatuur. Ook vervoeren de bloedvaten vitamine D, die in de huid wordt geproduceerd, naar de rest van het lichaam. De lymfvaten bespoelen het huidweefsel met lymf, een melkachtige substantie, die cellen van het afweersysteem bevat die infecties bestrijden. Ook is de leder en onderhuid huid bijzonder rijk aan zenuwuiteinden die de mens tast- pijn- en temperatuurzin verschaffen.
In onze huid vinden we overal talgklieren, behalve op onze handpalmen en voetzolen. Talgklieren zijn aan de haarfollikels gehecht en scheiden talk af die de huid soepel houdt en ze worden geactiveerd door hormonen in de pubertijd. De talg houdt de huid waterdicht en beschermt haar tegen overmatige groei van bacteriën en schimmels. Als de talgklieren erg actief zijn ontstaat een vette huid.
1. Bescherming tegen uitdroging
Onze huid beschermt ons tegen uitdroging. In de basaalcellenlaag worden constant nieuwe cellen geproduceerd, die zich
geleidelijk naar het oppervlak bewegen. Gedurende hun reis naar het
huidoppervlak sterven de cellen af, verdwijnen de celkernen en zullen de
afgestorven cellen steeds meer keratiniseren (verhoornen). Het is dan ook
begrijpelijk, dat het water gehalte van de cel geleidelijk aan daalt. Terwijl de
kiemcellenlaag nog zo'n 70% water bevat, zal in het hoorncellenlaag (de
buitenste laag) nog slechts 10% water aanwezig zijn. In de hoorncellenlaag is
alleen nog maar een broos bakstenen muurtje aanwezig, waarvan de stenen (de
cellen) door cement bijeen worden gehouden. Ofschoon de hoorncellenlaag dus
relatief weinig water bevat, kan het wel nog steeds water opnemen, maar ook
afgeven. Het water gehalte van de huid na het nemen van een douche is hoog, en
kan makkelijk oplopen tot zo'n 30-40%. De huid zal er fris en aantrekkelijk
uitzien. Het effect is echter maar tijdelijk, en na een uurtje helemaal
verdwenen. De huid is dan weer net zo droog als voor die verfrissende douche.
Helaas!! Ook als we bijvoorbeeld te lang in bad zitten, krijgen we
rimpelvingers. Dat komt omdat door het opzwellen van de hoornlaag de
"muur" minder dicht worden. Daarom droogt onze huid ook uit als we te
lang baden.
De hoornlaag wordt soepel gehouden en beschermt door een vetlaagje, genaamd hydrolipidefilm. Deze bestaat uit voornamelijk talg, zweet en verhoorning producten en bevat keratine, wateroplosbare zuren, zouten en water. Omdat dit laagje dus ook zuren bevat, kunnen schadelijke bacteriën en schimmels niet op de huid groeien. Op deze wijze wordt voorkomen dat kostbaar vocht uit diepere huid lagen verdampt. Voor een ideale huidconditie speelt de natuurlijke pH-waarde (zuurgraad) van deze laag een belangrijke rol. De pH waarde geeft de procentuele concentratie van waterstofionen aan en ligt tussen de 5 en 6.
Stoffen
onder de 7 zijn zuur (als azijn) - Stoffen boven de 7 zijn basisch (zoals soda)
Onze hydrolipidefilm is dus lichtzuur, dit komt door melkzuur, diverse aminozuren en vetzuren uit talg en zouten. De beschermlaag kan zowel basische als zure stoffen neutraliseren. Natuurlijke hydraterende stoffen zijn (Natural Moisturizing Factors, NMF) zijn aminozuren, ammoniumzouten, ureum, glucosamine, melkzuur, citroenzuur en hyaluronzuur.
De natuurlijke vochtigheidsgraad is optimaal bij een goede celdeling en uitstekend functionerende talg en zweetklieren. Deze beschermende laag kan echter uit balans raken door zowel interne als externe oorzaken:
- Intern: veranderingen in de hormoonspiegel, storingen in waterhuishouding
- Extern: droge atmosfeer, overmatige blootstelling aan zonnestraling en alkalische producten
Beide oorzaken zorgen dat de huid overgevoelig gaat aanvoelen en open staat voor allerlei huidproblemen zoals jeuk, kloven, trekkerig gevoel of puistjes, maar kunnen ook huid- en nagelschimmelinfecties zich ongelimiteerd uitbreiden. Ook kan beschadiging van de pH-waarde tot vroegtijdige rimpelvorming leiden.
2. Bescherming tegen UV straling
De zon heeft vele positieve effecten op ons, we worden vrolijk en krijgen
een heerlijk kleurtje. Ons lichaam heeft zonlicht nodig om Vitamine D aan te maken.
Echter zonlicht heeft ook negatieve effecten. Het bevat UV straling die ons huid
kan laten verbranden en sneller laat verouderen. Het kan zelfs kanker
veroorzaken.
Zonlicht bestaat uit verschillende soorten straling. Onze ogen kunnen alle straling zien met een golflengte tussen 400 en 800 mm, het zichtbare licht. Het grootste gedeelte van de zonnestraling heeft een andere golflengte, dit is bijvoorbeeld infraroodstraling en ultraviolette (UV) straling. De straling die schadelijk zijn voor de mens zijn:
- UV-A : zorgt voor een snellere veroudering van de huid
- UV-B : wordt deels teruggekaatst door de hoornlaag, deels opgenomen door het huidpigment melanine en deels verspreid in de huid.
Reactie van de huid op UV straling:
1. Het verdikken van de huid, de huidcellen gaan zich sneller delen. Op
gedeeltes van de huid die veel in de zon komen kan de hoornlaag wel 10x zo dik
worden als normaal.
2. De andere manier van bescherming is bruin worden. Naast keratinocyten bevat
de basale laag ook melanocyten. Dit zijn gespecialiseerde cellen die de
kleurstof melanine produceren, deze bepalen de huidskleur. Via uitlopers wordt
het geproduceerde melanine overgedragen (geïnjecteerd) aan de keratinocyten en
deze nemen de kleurstof vervolgens mee naar de oppervlakte van de huid. Melanine
beschermt de huid door de ultra violette straling te absorberen. Als UV straling
in onze huid doordringt, ontstaan stoffen die 'vrije radicalen' heten. Vrije
radicalen zijn schadelijke, onstabiele moleculen die door het lichaam zelf zijn aangemaakt in de strijd tegen bacteriën. Vrije radicalen zijn pas gevaarlijk
indien zij overmatig aanwezig zijn en oxidatieve schade aan de cellen en
weefsels van het lichaam toebrengen en kunnen zorgen voor een vervroegde
veroudering van de huid. Afhankelijk waar het pigment zich in de huid bevindt,
kunnen vrije radicalen het DNA in de pigmentcellen beschadigen. DNA schade zorgt
voor bruining, maar kan ook voor zonnebrand en tijdelijke onderdrukking van het
immuunsysteem zorgen.
Bij een veelvuldige blootstelling aan ultraviolette straling gaan de melanocyten (pigmentcellen) een overmatige extra hoeveelheid melanine (pigment) produceren om de huid te beschermen. Na enkele dagen krijgt onze huid een bruine kleur die enkele weken blijft zitten. Wanneer UV-stralen dieper in de huid doordringen (meestal UVA) gaan de melanocyten ook melanomen, de meeste gevaarlijke vorm van huidkanker produceren. Onze huid bevat van nature Vitamine C en E die vrije radicalen kunnen wegvangen en onschadelijk maken. Deze vitamines worden ook wel anti-oxidanten genoemd.
Pigmentvlekken
In de basale laag van een jonge huid vernieuwen de cellen zich
voortdurend, waardoor het pigment regelmatig door de huid wordt verspreid.
Helaas bij de oudere huid vertraagt dit proces doordat de celmembranen verharden
en de afvoer van de opeengehoopte melanine voorraad steeds langzamer plaats
vindt. Hierdoor wordt het pigment niet meer gelijkmatig verdeeld en kan
concentratie pigment in de huid plaatselijk te groot worden.
3. Bescherming tegen bacteriën
De huid heeft, naast de barrièrefunctie, ook een eigen afweersysteem.
Wanneer virussen of bacteriën, die ondanks ons bescherminglaagje, toch gaan
groeien en wanneer hierdoor lichaamscellen beschadigd raken dan noemen we dat
een infectie. Ons lichaam heeft gelukkig een bescherming: ons afweersysteem. De
primaire functie van dit afweersysteem van de huid is het herkennen en
vervolgens elimineren van lichaamsvreemde, potentieel schadelijke antigenen.
Cellen die deel uitmaken van dit afweersysteem zijn onder meer langerhans-cellen, macrofagen, mestcellen, endotheelcellen en de bepaalde lymfocyten. Waarschijnlijk spelen ook keratinocyten een rol binnen dit immuunsysteem van de huid. Langerhanscellen of dendritische cellen vormen een wijdvertakt netwerk dat over de hele huid ligt en dat de verdediging tegen allerlei ongewenste stoffen en organismen coördineert. Dus de Langerhanscellen zijn een soort verkenners: wanneer ze in contact komen met een bacterie of virus kunnen ze dit aan andere afweercellen kenbaar maken en deze als het ware wakker schudden.